je ogen openen

het moederschap heeft leuke maar ook minder leuke kanten, als je er alleen voor staat is het soms heel lastig om je poot stijf te houden je zijn dagen bij dat je het even niet goed meer ziet zitten, vooral als de baby's echte kindjes worden die veel willen en er komt een fase dat je het woordje NEE vaak gaat zeggen.
als je alleen bent is dat nog zwaarder dan dat je met zijn tweeen bent, als je een partner hebt die helpt je ermee.. het is belangrijk bij kinderen om veel geduld te hebben, voor ik kinderen had had ik totaal geen geduld, maar nu ik er twee heb word dat erg op de proef gesteld... gewoon rustig blijven en je ding doen...

als je met zijn tweeen bent is het erg belangrijk dat je qua opvoeding op 1 lijn zit, als mama nee zegt en papa ja zegt dan werkt het al niet, dat is te lastig voor een kindje, dus van te voren goed afspreken welke regels er zijn en wat wel en wat niet mag.

toen ik nog een alleenstaande mama was, vond ik het heerlijk je hoeft je kind niet te delen met iemand ze zijn helemaal van jou alleen, daar heb ik in die tijd heel erg van genoten, nooit behoefte gehad aan een andere man, ik was alleen maar bezig met de opvoeding van mijn kind, op school en op mijn werk kreeg ik complimentjes dat ik het goed deed ookal was ik 16 en dat ze er altijd goed verzorgd uit ziet, voor een moeder is dat geweldig om te horen! je weet dat je het goed doet, en die positieve reacties maken je dag zeker weer goed !

sommige dingen kun je ook niet weten, en doe je misschien de eerste keren nog fout, maar daar leer je uiteindelijk van, mensen om je heen zullen je helpen, of je familie vrienden kennisen grijp die hulp aan , dat zou mijn tip zijn, dat is wat ik altijd gedaan heb.

vorig jaar is een hele dierbaren in mijn familie overleden, iemand die me met alles hielp die me geld gaf om dingetjes te kopen voor mijn dochter, en daar heb ik nog altijd heel erg veel verdriet van...
omdat haar motto was in het leven : '' als je niet kan winnen kun je maar beter gewoon mee doen''  en veel mensen begrijpen het verhaal er niet achter het wil eigenlijk zeggen, dat je je sterk moet houden en er overal wel een uitweg voor is .. door de maanden heen heb ik me staande gehouden met de woorde die ze me het laatste zei.. ik ben jong, maar ik ben sterk genoeg om voor deze kinderen te zorgen, en wat andere mensen van me denken moet me niks doen het is mijn leven en ik moet dat lijden niemand anders, en zo denk ik nu dus ook... er zijn altijd mensen die op je moeten zeiken mensen die je op de vingers kijken en mensen die jou leven in handen willen hebben... je hebt 1 leven   1 leven dat van jou is en jij moet daar het beste van maken, straks als je ouder bent krijg je spijt van de dingen die je niet gedaan hebt en dan is het '' had ik maar''
ik denk dat ik later trots op mezelf mag zijn dat ik 2 kinderen heb opgevoed... en dat ik altijd in mezelf ben blijven geloven.. want zodra jij niet in jezelf gelooft hoeven andere dat natuurlijk ook niet te doen...

 

<3

Zo daar ben ik weer, ik heb jullie al een kijkje in mijn wereld gegeven, maar nog niet verteld hoe het moederschap me daadwerkelijk bevalt.

 

omdat ik minderjarig was kreeg jeugdzorg de voogdij over mijn ongeboren kindje, daar was ik het natuurlijk helemaal niet mee eens, maar wie ben ik he?  16 en een kind en volgens de '' wet '' niet volwassen genoeg om voor een kind te zorgen , dus wekelijks kwamen ze over de vloer een uurtje daarbij kreeg ik iemand aangewezen van radar die me kwam controleren of ik wel goed voor het kind zorgde, en dan nog stond bij de rapporte van jeugdzorg '' moeder praat niet tegen de baby'' dat is ook niet zo gek als ze me een uurtje per week zien en mijn baby slaapt als ze komen.

over het algemeen waren ze positief, erna nog 2 andere voogden gehad over mijn kindje..

inmiddels de voogdij terug en voel me een echte '' moeder ''
het is geweldig om 's morgens op te staan met een lach wetend dat je iets hebt om voor te leven..  je maakt alles mee eerste hapjes eerste stapjes eerste woordjes eerste tandjes werkelijk alles !  het is het allermooiste  dat ik in mijn leven heb mogen meemaken...
nu ik een zoon heb van 1 jaar zie ik die dingen weer, nu wat ouder dus ik besef deze dingen meer, maar ik geniet intens van elk klein ding, vooral omdat de baby tijd en de peutertijd zo snel voorbij gaan.. moet je van alles genieten anders krijg je later spijt...

het is geweldig om op te staan met twee kindjes... en ze op te voeden.
natuurlijk is het niet makkelijk om zo jong te zijn en dan al twee kinderen op te voeden.. soms moet je jezelf aanpassen een hoe de situatie op dat moment is... je moet veel geduld hebben, vooral omdat kinderen je geduld op de proef stellen. maar alles went.. je hebt het snel door..

 eigenlijk hebben veel mensen me geinpireerd waaronder mijn eigen familie  mijn vriendinnen die zelf ook kindjes hebben, mijn vriend waarvan ik nog dagelijks veel leer..
maar ook bekende mensen zoals sandra bullock zei heeft veel meegemaakt in haar leven , ze is een hele sterke vrouw en slaat zich door alles heen...
zo een mensen geven me kracht in het leven, daardoor weet ik dat je moet volhouden. je poot stijf houden en weten waar je voor vecht!

door de vliegramp van mh17 ben ik erg geschrokken, veel families zijn hun dierbaren kwijt, dit wilde ik toch even erbij schrijven omdat het me dwars zat veel mensen reageren negatief en schrijven '' je hoort niks anders meer  '' maar ik ben blij dat dit onderwerp dagelijks ter spraken komt hoe zou jij je voelen als je kind op vakantie gaat, en naar een aantal uur bellen ze je op je kind is overleden door een vliegramp, deze mensen wilde lekker op vakantie, of de wereld redden van aids in plaats daar van worden de onderschept.
ik vind dit heel erg, en ook droevig dit heeft me erg geraakt nu ik zelf kinderen heb weet ik waar ik over praat en dit gun je niemand..   je kind moet nog worden herkent dit gaat dagen maanden jaren duuren voor ze alles goed hebben onderzocht, en dan gaat het verwerkingsproces pas beginnen, ik vind het heel erg voor de familie vrienden & kennisen van de slachtoffers...

hiermee wil ik zeggen '' pluk de dag het kan zo je laatste zijn '' en zo leef ik ook, ik leef alsof elke dag mijn laatste dag kan zijn, je weet niet je er morgen nog bent, want in het leven is geen garantie... ik geniet van alles om me heen  de natuur de wereld de beesten mijn gezin maar nog het belangrijkste van allemaal van het samenzijn !

 

we kunnen het aan!

Hallo,

 

Daar ben ik dan weer met iets nieuws..

 

elke keer als ik tv kijk word ik zo boos, je hoort zovaak iets over tienermoeders dat ze het niet aan kunnen, en dat jeugdzorg het kind weghaalt omdat ze er niet voor kunnen zorgen in sommige gevallen is het zeker goed maar in de meeste gevallen niet !

zoals ik eerder schreef was ik 15 jaar toen ik zwanger raakte van mijn eerste kindje, en ik was er helemaal niet mee bezig met spullen etc... ik dacht oh een baby zo schattig zo lief en klein...
je beseft nog niet wat er allemaal op je af gaat komen... en als het kind er dan is, denk je pfoe... het is eigenlijk toch anders als dat ik me het had voorgesteld... en het is zwaar niemand heeft ooit gezegd dat het makkelijk ging zijn toch?  en je gaat negatieve reacties horen.... maar dit maakt je uiteindelijk alleen maar sterker... je moet alleen de kans krijgen van de mensen om je te kunnen ontwikkelen als een moeder... en dat lukt niet binnen weken maanden dat heeft jaren nodig .... maar je raakt er wel want steeds ga je meer dingen begrijpen en gaat het je zelfs gemakkelijk af.. fles maken verschonen alles erop en eraan.. iets wat leeftijdsgenoten waarschijnelijk totaal niet mee bezig zijn maar jij doet het !   en daar kun je dan ook heel erg trots op zijn omdat je een Wonder op de wereld hebt gezet dat kleine wezentje is afhankelijk van jou... en je word en goede moeder..

jeugdzorg moet er zijn voor de kinderen die het slecht hebben voor de kinderen die mishandeld worden en niet voor de kinderen die een goed thuis hebben en alles op een rijtje hebben... je hoort zovaak dat  ze kinderen uit huis plaatsten omdat de moeder het niet aan kan,  wat verwacht je anders?  je moet het kind begeleiden van een tiener naar moeder... dat is een hele stap... als je net op de middelbare school zit, of je gaat er bijna vanaf het zijn dingen die je niet bezig houden een kind.... maar je moet ondersteunt worden...
laat je door niks of niemand iets wijsmaken en laat vooral niemand aan je kleine wonder komen, ookal heeft het tijd nodig om je te kunnen ontwikkelen je gaat er komen.... en net zoals alle andere tienermoeders komt alles goed. vroeg of laat...

 

als ik naar mijn eigen wondertjes kijk raak ik gemotioneerd omdat niemand had gedacht dat ik het aan kon... er moest altijd iemand in mijn buurt zijn omdat ik niet alleen mocht zijn met mijn dochter... dat maakte me erg verdrietig, het is mijn kind maar eigenlijk mag ik er niet zelf voor zorgen?
er kwam een vrouw over de vloer die mij vertelde wat ik moest doen... terwijl ik dacht serieus mens wat kom je doen ze kwam koffie drinken... ik wist heus wel hoe ik voor mijn dochter moest zorgen... uiteindelijk zagen ze dat naar 4 maanden ook in dat het me goed afging en ik geen hulp nodig had...
Ik was altijd het liefste alleen met mijn meisje ik ging voor haar zingen en vertelde haar dat ik er altijd voor haar zou zijn... en die belofte ben ik tot de dag van vandaag nog alijd nagekomen...

 

ik wil alleen maar zeggen ''WIJ'' worden onderschat. omdat we jong zijn en geen kind kunnen opvoeden maken ze zich allemaal zorgen..  maar de tijd dat ze zich met ons zitten te bemoeien kunnen ze beter naar mensen toe gaan die hun hulp werkelijk hard nodig hebben..
het is fijn als je familie en vrienden hebt waar je op kunt terug vallen, als je eens weg wilt of met vrienden iets wilt doen zodat ze op je kindje kunnen letten die mensen heb je nodig zonder hun ben je niks...
zodat je ook nog  een beetje '' tiener'' kan zijn !

 

Binnekort ben ik terug bij jullie met nog veel meer intressante dingentjes...  

Tienermoeder

Hallo,

Ik wil liever anoniem blijven vandaar dat ik mijn naam niet wil vertellen maar wel mijn verhaal wat ik heb meegemaakt en wat ik tot nu toe nog meemaak en ik hoop dat ik jullie hiermee kan helpen om een goede moeder te worden.

 

Op mijn 14e in 2009 leerde ik een jongen kende, mijn nichtje en ik spraken met hem af omdat hij zijn neef zou meenemen.
Die zondag spraken we dus af ik vond hem gelijk een leuke jongen en voelde me erg tot hem aan getrokken, naar een leuke avond wilde ik de dag erna met hem contact met hem opnemen maar dat ging dus niet, ik kwam via via erachter dat die was opgepakt en in een jeugdgevangenis werd gezet voor 10 maanden...   ik was er kapot van omdat we die dag ervoor zo een leuke avond hadden gehad en ik hem wel zag zitten..
Ik heb dus niks van hem gehoord maandenlang, tot opeens me een meisje toevoegde die bij hem op de groep zat, hij wilde me graag weer zien maar had in de jeugdgevangenis wel een vriendin, maar dat maakte hem niet uit als die op weekendverlof mocht zou die me graag willen zien...  zo gezegd zo gedaan, de twee weken erna ging die met weekendverlof en we spraken af...  het voelde net zoals toen..   hij zoende me ondanks die een vriendin had, hij vertelde me dat die niet van haar hielt, en wel van mij en hij met mij samen wilde zijn...
de maanden erop mocht die 1 keer in de maand op weekend verlof.. en dan zagen we elkaar... hij had nog steeds een vriendin en ik vroeg steeds wanneer maak je het nu uit...
dat meisje waar hij een relatie mee had kwam erachter dat die iets met mij had en heeft het met hem uitgemaakt, ondertussen voegde ze mij toe omdat ik slecht was en ik had hun relatie verpest ( ik zat niet fout maar hij wel)
de maanden erna gingen moeizaam voor me omdat ik erg gehecht was aan hem, en ik hem zoveel mogelijk wou zien elke avond huilde ik mezelf in slaap, terwijl die daar zat voelde ik dat er iets niet klopte, ik wist tot die sex had met mede groeps genootjes... waar ik dus maanden later achter was gekomen toen die zijn mond voorbij had gesproken.

in 2010 kwam die vrij uit zijn jeugdgevangenis, we hadden al maanden geen contact gehad,en naar een eeuwigheid zagen we mekaar weer... ik was blij hem te zien.
we spraken elke dag af, en was niet meer het meisje wat ik voorheen was...
voor ik hem leerde kennen was ik een erg rustig meisje heel erg verlegen en durvde niet goed contact te maken met mensen..
ik merkte dat ik anders begon te doen, en opstandig werd als ik niet bij hem kon zijn.. mijn familie had me al die tijd gewaarschuwt voor hem dat het geen jongen was voor mij en hij een slechte invloed op mij had... ik dacht dat ze zich aanstelde ik zag dat in die tijd toen niet.. omdat ik tot over mijn oren verliefd op hem was...

maar al snel leerde ik een andere kant van hem kennen, een kant die ik liever niet had leren kennen...
hij raakte aan de drugs en ging elke dag alcohol drinken met vrienden... hij werd bij zijn ouders uit huis geplaatst omdat die elke dag ruzie had met ze en erg agrassief tegen ze deed, hij had zijn ouders en zus al een paar keer in mekaar geslagen... waar ik bij was en ben daar tot op heden nog erg van geschrokken... ik had nooit gedacht tot hij zo iemand was..
hij is toen naar een opvang tehuis gegaan voor jongeren die het huis uit zijn gezet of voor jongeren die gewoon geen thuis hadden...
naar een bepaalde tijd kwam ik erachter dat ik zwanger was van hem, ik vertelde hem dat en hij beloofde bij me te blijven en me te helpen met het kindje..
mijn eerste echo ben ik alleen gegaan omdat hij er geen tijd voor had, ik vermoede dat ik een paar weken zwanger was, bij de echo bleek dat ik al ruim 20 weken zwanger was, het was een hele schok voor me, omdat ik nog zo jong was.. en niet goed wist wat ik op deze leeftijd met een kind aanmoest, en vooral omdat er spanning was tussen mij en hem... maar goed het kind ging er komen dus ik moest dit aan mijn vader vertellen waar ik in die tijd bij woonden...
hij pakte dit heel goed op en beloofde me te gaan helpen met alles kopen, en dat we zouden verhuizen naar een mooi huis waar de baby een eigen kamertje zou krijgen... dit gebeurde gelukkig voor mijn 32 ste week zwangerschap..
door mijn zwangerschap ben ik al mijn vrienden kwijt geraakt, omdat ze dezelfde leeftijd hadden dan mij en geen vriendin wilde hebben die mama werd...  hier was ik erg van geschrokken maar ik wist gelijk waar ik aantoe was, dit zijn nooit echte vrienden geweest want waren ze dit wel dan waren ze gebleven om me te steunen!

ik ging dus elke dag naar mijn vriend toe, het was een half uur lopen van het huis waar ik destijds woonden maar ik had het voor hem over...  dus met mijn dikke buik liep ik daar dan tussen alchollisten en drugsverslaafde, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet bang was, want dat was ik wel heel erg zelfs..
eenmaal daar aangekomen zag ik daar ondergoed liggen van een meisje, ik vroeg wat dat te betekenen had en dit zou zogenaamd ondergoed zijn van zijn nichtje, toen ik naar buiten wilde lopen kwam een vriend van hem naar me toe en vertelde dat er vorig weekend een meisje over de vloer was gekomen helemaal uit eindoven, en hij zou vanalles op ''  sex gebied ''  met dit meisje gedaan hebben...
dit heeft die al die tijd ontkend ...  en als ik dit vroeg werd die agrassief,hij begon me te slaan en dreigde me dood te maken als ik die vraag bleef stellen.. dat heb ik dus maar gelaten voor wat het was terwijl ik beter wist!

het was Carnaval 2011  ik smeekte hem gewoon lekker thuis te blijven, omdat ik ook niet weg kon en bijna moest bevallen, hij zou een biertje gaan drinken met een vriend en dan naar huis komen hij zou me smsen als die thuis zou zijn, die avond heb ik niks van hem vernomen , sterker nog de dag erna kreeg ik een '' hyves berichtje ''  van een meisje dat vertelde dat mijn vriend al een heel weekend bij haar logeerden en zijn ouders hem ook nog naar haar toe brachten het hele weekend!
ik was er kapot van, en heb hem dit een aantal keer gevraagd en hij ontkende dit, toen ik hem dreigde bij hem weg te gaan vertelde die het hele verhaal,  : Ja schat ik ben dom geweest dit had niet mogen gebeuren, daar kwamen ze dan zijn fake traantjes, mijn tranen daarin tegen waren ECHT, ik was net 16 geworden en wou niks liever dan dit hoopje elende verlaten.. hoe kan een man die bijna vader word mij dit nu aandoen?
De weken erop beloofde hij mij gouden bergen, hij zou veranderen en bij mij blijven tot onze dochter geboren zou zijn...
Alles was nep hij is er nooit voor mij geweest, elke dag had die een ander meisje in zijn bed, en hij was er nog stoer over ook...  hij zei : wat ik bij jou niet kan krijgen kan ik bij een ander meisje wel krijgen, ik hoef geen dochter en ik hoef geen vriendin die zwanger is en niks met mij kan doen..
Dit was voor mij de druppel, ik zou vertrekken met mijn  meisje in mijn buik!
Dit heb ik dus gedaan en dat kon die niet waarderen hij dreigde me met messen, en zou een pistool kopen om me te gaan vermoorden ....
en ineens was alles omgeslagen bij hem, hij wou ineens de goede vriend komen uithangen...  hij zei : ik wil je terug ik heb fouten gemaakt maar die maakt iedereen ik wil jou, toen ik hem vroeg of die ook in beeld wou zijn bij onze dochter weigerde die, hij had niks met kinderen en wou er ook niet zijn, als mijn dochter was geboren wilde die met mij verder en niet met haar ..

hier werd ik natuurlijk verdrietig van omdat het ZIJN kind is, hij moet voor haar zorgen als vaderzijnde, hoevaak ik ook geprobeerd hem dit aan te moedigen het mocht allemaal niet werken.. uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd omdat ik wist dat hij niet ging veranderen hij zou altijd dezelfde player blijven als dat die was.... en ik voelde me gewoon vies dat ik ooit wat in deze jongen heb gezien..

de maanden erop zijn we stiekem gaan afspreken onze dochter was 5 maandjes en ik vond dat ze recht had haar vader leren kennen , als ik dan met haar aan kwam begon die me te zoenen hij was helemaal niet geintresseerd in haar, als ik haar dan uit de kinderwagen pakte vroeg ik of die haar wilde vastpakken , maar dat wilde die niet... hij wilde sex met mij op onze '' geheime plek''

hiermee wil ik zeggen :

het is heel erg als een jongen niet is zoals je verwacht , want ze doen zich anders voor als dat ze daadwerkelijk zijn , je probeert ze te veranderen en ze de ogen proberen te openen,maar uiteindelijk werkt dit allemaal niet...
je bent er kapot van, en je geeft jezelf de schuld mijn kindje heeft geen vader en hoe moet ik dit gaan rechtzetten bij familie en kennisen ze hebben altijd een verkeerd beeld over je 16 en zwanger , en ook nog geen vader voor het kind..

  maar aan dit verhaal zit natuurlijk ook iets heel positiefs!

maar de maanden erna ontmoeten ik een hele leuke jongen, een fantastische man!
we spraken zo nu en dan af, vanaf de eerste date was ik helemaal verliefd op hem!
Dit was pas een MAN.... dit had ik nooit gekend.. iemand die oprecht lief voor je is... me niet slaat of mishandeld..
naar ongeveer 1,5 jaar bleek ik zwanger te zijn van hem, en dit keer van een zoontje... ik ben ondertussen 19 jaar nu... maar dit is het ALLERBESTE wat mij ooit is overkomen...  eerst mijn lieve dochter die mij mijn ogen heeft doen openen, die mijn wereld letterlijk TOTAAl op zijn kop had gezet, me liet zien wat houden van is...  toen die lieve jongen wat ineens in mijn leven kwam, en toen onze zoon  , het was allemaal een hele mooie ervaring...

nog steeds ben ik erg emotioneel als ik hieraan terug denk.

 16 jaar en moeten kiezen voor mijn vriend en mijn toekomstig kind.. voor mij was die keuzen heel makkelijk mijn kind staat op 1 no matter what....
en ik heb naar heel veel moeite mijn school opgepakt waar ik mijn diploma's mee hebt behaald, ik ben erg trots op mezelf dat ik heb doorgezet, en altijd positief ben gebleven want zoals je ziet alles komt goed...

ik heb nu twee hele lieve kinderen en een fantastische lieve vriend, ik had het niet beter kunnen hebben!